همین اواخر

مطالبی با زمینه روانشناسی،روان درمانی وخاطرات

همین اواخر

در حیاط نشسته ام.حالا یک زن ۴۵ ساله ام.لب باغچه نشسته ام وکلوخی را در دستم تکه تکه وخرد میکنم.در عالم خیال در زمان به عقب می روم تا ۵۰۰ یا ۷۰۰ سال قبل،جایی که این کلوخ شاید آدمی بوده،مردی یا زنی و زندکیی داشته و ذهنی و روابطی و نسلی.

همین که حالا کلوخی شکننده در دستان من است.پس اگر در زمان جلو بروم میتوانم خودم را ببینم به شکل همین کلوخ یا آن برگ در حال پوسیدن یا آن پرنده ی زیبای در حال قدم زدن.

مرگ مرا غمگین نمی کند.شاید برای برداشته شدن سایه ی حمایتم از روی فرزندانم غمگین شوم ولی باز به این هم فکر می کنم که در لحظه ای که مرگم فرا برسد به این معناست که وقت مناسب زندگی بدون کمک من برای فرزندانم فرا رسیده وچه بهتر که هم من وهم آنها بدون ترس ونگرانی آنرا بپذیریم.